چه بیعنوانی خوبیاست نامش

تو آن بهارترینی که میشکوفانی
درخت خستهی دلتنگ را و میدانی

تمام زیر و بم فصلهای رویا را
علیالخصوص شکوفایی و فراوانی

که دستهای تو آغاز بیقراریهاست
در آن گرفتگی تیرهی زمستانی

نفس کشیدنت ای زندگیترین نور است
که بر دقایق بیرنگمان بتابانی

چه ناگهانی لبریز مهرافروزی
بیا و لب به لبم کن حضور نورانی

مرا ببر به جنونهای گرم موّاجت
به آن شکفتن توفانی و پریشانی

به سرزمین پریهای پیکرت که مدام
نهان کنند مرا در بلور عریانی

و من دمیده شوم در ترانهای جوشان
که میگزد چقدر مهربان و رحمانی

تو ابتدای هزار عاشقانهای آری
هزارهای بیآغاز عصر و دورانی
که تا همیشه نفس میکشند و میشکفند
که نیست دفترشان را زوال وپایانی