جایی برای با تو نشستن

از شرم لبریزم، زبان گفتنم نیستشرمنده‌ام ای جان که جان گفتنم نیستخشکیده جویی از سراب‌آباد وهممآب روان!!؟ حتی روان گفتنم نیستتو مهربانی، روشنی، شوریده‌جانیخاموشی‌ام، آتشفشان گفتنم نیستدر بی‌نشانی‌های دست و چشم و لبهاممن را بجو، وقتی نشان گفتنم نیستاز شرم لبریزم الهیّات مهرم!اما زبان و جان و آن گفتنم نیستمی‌خواهمت می‌خواهمت اندازه‌ی آن...آن مهربان روشن شوریده‌جان‌تر!!! ...

زمستان 58 بود ، الفبا رو يادمون داده بودن و ميتونستم بخونم و ما از محله ي مانوس و مالوف نقل مكان كرده بوديم و در اين محله ي جديد غريب بوديم و پناه برده بوديم به كتابها ، اول كتاب فارسي و تاريخ خواهرمون رو كه دو سالي از ما جلوتر بود و بعد هرچي كه دستمون ميومد و اينجوري شد كه ما نسبت به نوشته ها حس غريبي پيدا كرديم! هرجا هرچي مي ديديم مي خواستيم بخونيمش و راستش از ورقپاره هاي تو خيابونا هم نمي گذشتيم! چه بسيارها پيش اومد كه روي زمين نوشته اي مي ديديم و دور و برمون رو مي پاييديم و در آني برگه رو از خود مي كرديم و با چه ولعي مي خونديمش!! بعدها خيلي دنبال چيزايي كه...